معلوم هست کجایی؟

کجا رو دارم برم ، چند سال میشه که یک نیروی ناشناس و یک اراده تصمیم قاطع گرفته که محدودم کند.

اگرچه نهادی غیر رسمیست ولی از خداوند هم توانگر تر است و پایبند به هیچ اصولی نیست ، از بد حادثه اراده آن نیروی توانگر با اراده خانواده ودوست و آشنا در یک راستا قرار گرفت و چون تنها بودم ، نتیجه معلوم است دیگر .

نیک میدانم که دولت محترم و حاکمیت مقتدر ازمن چه میخواهند ، دولت محترم که با رسوایی روبرو و دیگر کارش تمام است و دیگر امیدی به نجات دولتی که میخواست امید مردم باشد نیست .پس جا داره از همین درگاه تبریک بگم به حاکمیت و آرزوی تداوم اقتدار و قدرت روزافزون بنمایم 4ایشان.

من نیز که خیلی پیشتر مراتب ارادت خودم رو ابراز و تابع و تسلیم بودم و مخالف هیچ اصل و قانونی نبودم، مغلوب فامیل و نزدیکان شدم و شاید خود بروبچ بالا هم چنین پایان تلخی را انتظار نداشتند و از آنجا که زبان همدیگر رو خوب میفهمیدیم ، راضی به حذف پیش از موعد من نبودند .

اما همیشه آنطور که میخواهیم پیش نمیرود و شاید لیاقت زندگی را داشتم اما حق زندگی کردن را نداشتم. از چه رو میخواستند از من یک مخالف بسازند هنوز برخودم روشن نیست و چه اصراری بود که به پروپای من بپیچند هم همینطور .اما پیرو همین همینطور ، همینطوری دو هدف موازی را در کنارآن مخالف سازی دنبال میشد اول از بین بردن و کاهش منابع مالی من و خانواده ودوم روبروی هم قرار دادن من با کلیه کسانی که سلام وعلیکی با آنها داشتم.هیچکدام از این سه هدف موازی ملموس و محسوس نیست و نبود واگر هم جایی عنوان میکردم فورا برچسب توهم میخوردم و عملا همه چیز درهم گره میخورد.اما خود بروبچ بالا و کلیه کسانی که تجربه مشابه من را داشتند خوب میفهمند از چه حرف میزنم.

درخورو شایسته و پسندیده بود که من را نیز مانند دیگر شهروندان ایرانی میپذیرفتند و مانند دیگر عزیزانی که صاحبنظرند و تحلیل گر ، اینچنین مورد بی مهری قرار نمیدادند .چون مخالف هیچ چیز نیستم و اگر هم پیشنهادی دادم از سر دلسوزی برای مردم شریف و بینوا بود که خود در بین آنان و خاک پای تک تکشانم.

صلح کاشتم و کین درویدم ، چه حاصلخیز

نبریدم اما خود بریدم، بران و تیز

تنگبار...